Categorie archief: My life

Nieuwe PC set-up

Van Milan kreeg ik voor mijn nieuwjaar een Steelseries gaming muis. Hij kent mij al goed, graag steelseries of MSi. Ik ben een koppig mens als het aankomt op merken. Geweldig ding, veel beter dan mijn Sims 4 muis. (Die ook wel van Steelseries was…)

Het zijn solden en laten we allemaal toegeven, in boekskes zien is wel eens leuk. Ik doe alles wel online, liever zo weinig mogelijk papier. In de folder van de Mediamarkt zag ik een curved scherm van MSi staan, 24″. Ik wou er eens naar gaan kijken, uit nieuwsgierigheid. Wij naar de Mediamarkt in Eke. Staat dat daar niet, enkel de grote versie aan het dubbele van de prijs.

Ik was wel heel erg onder de indruk. Gevraagd aan de verkoper of ze hem nog hadden. Nee, en diene mens was zo onvriendelijk dat we daar ook zo snel mogelijk buiten wouden. (Stonden al een twintig-tal minuten te wachten op een verkoper. Kan je u dat voorstellen? Anders plakken ze meteen aan je lijf voor te verkopen..)

Terwijl we stonden te wachten dacht ik, ik ga eens naar de toetsenborden kijken. Ze hebben steelseries! Wel duur.. Maar ah, zo zalig. Blijkbaar ook het toetsenbord waar Milan een paar jaar geleden had over getwijfeld om te kopen. Hij is nu een beetje jaloers.

Aangezien ze het in Eke niet hadden, is Milan voor mij de dag erna naar Zwijnaarde gereden. Om uit te vinden dat ze het daar ook niet hadden. Maar wel een stock van 30! in Wilrijk. Is die schat helemaal naar daar gereden voor mij. (Moest voor mij al niet meer, maar hij stond er op)

Dusja, nu hebben we een scherm, toetsenbord en een muis. Het volgende is nog een gaming tower. Maar die zal nog mogen wachten tot eind 2018. Ik ben nu al heel content met wat ik heb ūüėČ

26613249_1978945149045634_1177092065_o.jpg

Advertenties

2018 – “goede voornemens”

De meeste mensen beginnen met van die goede voornemens voor het nieuwe jaar. Ik ben vaak koppig en zeg dat ik daar niet aan mee doe. Maar stiekem zit ik in mijn hoofd wel te denken dat er enkele dingen zijn die ik graag dit jaar zou doen. Maar ik moet het haalbaar houden voor mezelf, want anders stel je jezelf toch weer eens teleur.

Ik hoop dit jaar wat gelukkiger te zijn. Of laten we zeggen, het geluk wat langer vast te houden. Over het algemeen voel ik me wel blij, maar ik heb het nogal moeilijk om vast te houden.

Vanaf 31 januari start ik met een bak-cursus. Taarten op basis van gistdegen. Hierbij wil ik mij vooral amuseren en hopelijk leer wat ik wat nieuwe, leuke mensen kennen. Ik zie het allesinds al volledig zitten!

Met dit ben ik al sinds vorig jaar bezig.. De negativiteit (personen en rommel) proberen te beperken. Er zijn mensen die veel negatieve energie vragen van mij en dat is slecht voor mijn mentale toestand. (Zou dit misschien het jaar zijn dat ik zonder medicatie verder kan? Ik ga er niet op hopen. Ik denk er soms aan.)

Graag zou ik ook nog eens bij Jilles beer & burgers gaan eten in Gent. Mijn leuke collega’s hebben me dit restaurantje leren kennen en het is er gezellig!

img_20171029_171815-e1515343154957.jpg

 

Er komen ook dit jaar nog twee tattoo’s bij. Ik ga weer bij Dana De Bruyne, zij heeft mijn luchtballon gedaan. Wat ik laat zetten laat hou ik momenteel nog even geheim. ūüėČ

Misschien dat er in het loop van het jaar nog dingen bijkomen die ik wil doen.. Wat ik vooral wil doen is genieten! En misschien de polaroid camera nog eens bovenhalen..

 

2017 – een ambetant jaar.

2017 was een jaar waar ik dubbele gevoelens aan overhoud. De eerste weken waren moeilijk; wonen in een schimmel appartement, op zoek naar een ander thuis, de teleurstelling om steeds afgewezen te worden door verhuurders.

Eind januari, eindelijk prijs. Ons huis waar we nu in wonen was van ons! Geluk! Blij. We konden niet wachten om te verhuizen. Twee weken na dat we het contract hebben getekend zijn we in ons huisje getrokken en ik dacht dat alles goed ging gaan. Spijtig genoeg kwam mijn zwart beestje weer eens boven en was ik heel verdrietig dat ik mijn eerste “thuis” kwijt was. Gesukkeld, een maand thuis geweest om te rusten.

img_20171123_175323.jpgVanaf ik weer ging gaan werken +/- eind maart, tot juni verliepen goed. Ups and downs, geen grote putten waar ik moest uit klimmen. April was wel een leuke maand, mijn zus in verwachting! Voor de tweede maal tante. Kleine lieve Luna kwam er op 21 november.

 

Na juni begon het voor mij een beetje te wringen. Ik had maar een contract tot eind december en niet echt veel zin om last minute te beginnen zoeken naar een nieuwe job. Hier en daar gesolliciteerd, slecht nieuws, even slikken en weer verder zoeken. In augustus wel iets gevonden, waar ik nu nog steeds werk. CM for the win!

Twee maanden verder op mijn nieuwe job begon ik problemen te krijgen met mijn gezondheid. Pijn in de nek, pijn in mijn knie. Naar de dokter. MRI knie. Gescheurde meniscus. Operatie. Gepland 4 dagen voor kerstmis =). Gelukkig was Milan thuis. Mijn steun en toeverlaat. Ik kreeg van hier en daar ook hulp aangeboden als het nodig was en dit deed deugd.

Na mijn operatie was ik verbaasd. Aan mijn knie had ik erg weinig pijn. Wat last, stroefheid. Die stomme nekpijn was er nog steeds, en enkele dagen later kreeg ik ook veel last van mijn keel en moest hoesten. Weer bij de huisarts. Voor de blijvende last in mijn nek kreeg ik valium om de feestdagen door te komen. Die hielp spijtig genoeg enkel bij het slapen. Heb wel nog nooit zo goed geslapen, hihi.

Ondertussen ben ik sedert 29/11/2017 thuis. Het begint me te vervelen. Ik kan amper iets doen, ik kan nergens naar toe. Ik voel me opgesloten. Die frustraties slagen ook over op mijn zoetse. Die gaat morgen ook weer gaan werken, na twee weekjes verlof.

Gisteren was ik op een (leuk) familiefeestje, van mijn schoonfamilie. Het zijn geweldige mensen. Ik geniet van zo’n bijeenkomsten, omdat het mensen zijn die luisteren en begrijpen, zonder meteen een oordeel klaar te hebben. We kwamen op het onderwerp van mijn knie-operatie. Je kan er moeilijk naast kijken, ik ben nog een beetje een mankepoot en de kruk waarmee ik rondhuppel tikt vrij luid mee.

IMG_20171130_200249.jpg

Je mag in deze tijd niets meer vertellen aan andere mensen als je pijn hebt, of als je ergens mee zit. Iedereen kent wel iemand die het slechter heeft en je moet het maar

relativeren want dat van jou is veel minder erg. Ik heb het hier erg moeilijk mee. Ik heb het nodig om af en toe eens te babbelen, stoom af te laten, en ik voel ondertussen ook al perfect aan bij wie ik dat kan en bij wie ik dit helemaal niet kan. Niet iedereen nauw aan je hart heeft dezelfde mentaliteit.

(het heeft dit jaar ook een paar keer gesneeuwd!)

 

Lang geleden, maar niet vergeten

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik nog eens iets op mijn blog heb geschreven. Meestal vind ik er de tijd niet voor, of heb ik niet echt zin om mijn gedachtegang over te brengen op papier –¬†of te digitaliseren in dit geval.

We zijn nu op zoek naar een nieuw plaatsje om te wonen. Ik ga niet volledig in detail treden, omdat ik mezelf er weer mee naar beneden trek. Laten we het even kort houden: vocht- en elektriciteitsproblemen. Door al die factoren thuis, heb ik het moeilijk om mijn focus te houden op belangrijke dingen, en de zwarte beestjes van vroeger komen me weer bezoeken.

IMG_20170122_133055.jpgIk heb op het internet wat tips gezocht om te leren loslaten, en ook aan mensen gevraagd die hetzelfde hebben meegemaakt als mij, hebben jullie tips? Het antwoord is simpel, maar effectief. Een boekje bijhouden, dat alleen voor jou is, waarin je alles schrijft dat je wil, als je wil tekenen, smijt het erbij. Maakt niet uit of het gekrabbel of een klein kunstwerk is. Neem je favoriete pen, pak wat kleuren en doe je eigen ding. Ik druk zelfs foto’s of neem polaroids van dingen die ik leuk vind, maar die ik niet aan iedereen wil tonen en plak deze er in.

Omdat ik zot ben van hebbedingetjes en prulletjes, ben ik me maar een mooi boekje gaan kopen bij de Hema. (Welja, online gekocht. Moet kunnen). Ik koos voor dit boekje, omdat ik vind dat er heel leuke doodles opstaan van dingen die ik leuk vind. Een tip die ik ook kreeg van Anne, en die ik ook hanteer: Schrijf ook de positieve dingen op. Zelfs al zijn het kleintjes. Alle kleintjes maken een grote. Ik heb vandaag lekker gegeten, vandaag ging het op het werk goed, ik heb een lekkere douche genomen en ruik weer lekker, ik ben makkelijk uit bed geraakt, …¬†

Nog iets dat voor mij helpt: bezig zijn aan mijn “plekje”. Ik weet dat ik het binnenkort weer ga moeten afbreken, omdat we ergens anders naar toe moeten gaan. Maar ik vind het immens leuk om zo 1 plekje te hebben waar ik mijn tijd heb ingestoken, en waar ik elke dag eens naar kijk voor ik vertrek naar het werk, als ik thuis kom, of als ik ga slapen. Daarom koos ik ook voor een plaats waar ik veel “stilsta”. De schoenenkast, yep. Net naast de deur, dus er naast kijken gaat moeilijk. Zet er wat leuke plantjes in toffe potjes op, hang wat foto’s naar omhoog, prulletjes die je van vrienden hebt gekregen, en een kattenkalender. Voila. Ik ben er wel nog trots op.

img_20170122_132334

Zo kan ik ook elke dag bijhouden of er iets belangrijk is of niet, want ik kijk steeds naar de kalender. (Zelfs voor de huisvuilophaling enz, haha). Vandaag kan ik in mijn boekje schrijven: Joepie, ik heb nog eens op mijn blog geschreven! 

 

De wonderen zijn de wereld nog niet uit

Het leven is voor mij de laatste paar weken veel zwaarder geworden. Via het werk mag ik een opleiding doen om een betere functie uit te kunnen voeren, maar het is elke dag wel optrekken naar Sint-Niklaas. De dagen duren hierdoor veel langer en ik heb veel minder vrije tijd, vooral de me-time die ik gewend ben is verdwenen. Het is thuiskomen, koken, opruimen, dan me wassen en nog een aflevering kijken van een serie samen met Milan. Snel het bed in om 21u15, want anders heb ik een slaaptekort.

p1110982Ik merk sterk nu dat deze tijd verdwenen is, het slechter gaat met mijn depressie. Het voelt weer veel zwaarder aan en alle dagelijkse taken zijn een uitdaging. Vorige week was zeker moeilijk; mijn ouders hebben mijn 18-jarige kat laten in slapen. Hij was al een tijdje ziek, maar het is nog steeds spijtig. Een groot verdriet dat ik tot in het weekend heb moeten verdringen, om me te kunnen focussen op “belangrijkere” dingen. Zoals de weg afleggen naar Sint-Niklaas en een opleiding volgen.

Dingen opkroppen en verzwijgen: het heeft al meerdere keren mij de harde waarheid getoond dat dit niet de manier is. En steeds weer herval ik in slechte gewoontes. Ik moet niet zo hard zijn op mezelf. Er is steeds ook goed nieuws. Mijn contract op het werk is verlengd voor een jaar, joepie de poepie. Vanaf januari 2017 verdien ik ietsje meer. Even vieren en dan weer doorgaan.

Vandaag tijdens het naar huis rijden, (was al bijna thuis maar swoit), zag ik een prachtige zonsondergang in mijn spiegel. De mooie lucht, de prachtige kleuren, de wolken. Ik wou dat ik er een mooiere foto van kon nemen, maar had alleen mijn GSM bij me.

IMG_20161121_165123.jpg

Heel vaak moet ik mezelf er aan herinneren, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Er zijn nog steeds mensen met veel minder dan mij, en er zijn altijd goeie dingen waarvoor je je best kan blijven doen. Iets, of iemand dan maar.

Gewichtsverlies 1

Een ruwe twee maand geleden werd ik wakker geschud. Ik voelde me al een hele tijd verdikken, en het werd steeds maar erger en erger. Kleren die spannen, gezicht verdikt, mijn buik die alleen maar groter en groter werd. Ookal realiseerde ik mij dit, ik bleef maar slecht verder doen. Tot als ik een weegschaal kreeg van mijn ouders (misschien een beetje een hint, haha). Ik ging er op gaan staan en verschoot mij een ongeluk.

In de periode van drie jaar ben ik ongeveer 25 kilo aangekomen. Redenen zijn er genoeg: stress van de hoge school, depressie, antidepressiva. Maar dit is geen excuus. Ik was echt niet gezond meer bezig en zag er heel erg vanaf.

Misschien een beetje stom van mij, maar alles was verbonden. Mijn depressie is sinds die twee maand dat ik gezonder ben beginnen leven al veel verbeterd. Veel minder zware downs en ook niet meer dagelijks maar eerder wekelijks. Meer fruit en groenten eten zorgde ook voor meer vitaminen waardoor mijn lichaam weer meer aankon.

Natuurlijk is dit een moeilijk proces. De eerste maand geen chips, geen avondsnacks. Vééééél minder eten met behulp van Weight Watchers. Het ging allemaal heel goed. En dan kom je in maand twee. De zin in ongezond eten komt terug en het is weer veel moeilijker om vol te houden. Zeker als je als vrouw je regels krijgt, dan spelen je hormonen zo hard met je gevoelens. Momenteel ben ik nog steeds op zoek naar een goede balans tussen gezond eten en af en toe eens zondigen. Ik wil geen superstrakke buik, geen beach body. Dat vind ik zelfs niet mooi! Maar ik wil een gezond leven leiden zodat ik langer kan genieten van mijn leven en dat met minder pijn en vermoeidheid, voor mij is dat een mooi doel.

Wat ik ook geleerd heb is dat je niet alleen mag focussen op de cijfers op je weegschaal. Oké, ik ben 10 kilo afgevallen op twee maand. Wat immens veel is en ik ben trots op die prestatie Рmaar ik ben nog trotser op mijzelf omdat ik me eindelijk weer gelukkiger en gezonder voel.

Een leuke plus aan proberen gezonder te leven is dat je het merkt aan je boodschappen kostkiwi-fruit-sleepy-snacks-2706-de per maand. Ik koop veel meer fruit en groenten, die gelukkig in ons landje Belgi√ę nog goedkoop zijn. (kijk maar eens naar Japan, daar betaal je bijvoorbeeld ‚ā¨1 voor 1 kiwi.. gestoord!). Wekelijks geef ik rond de ‚ā¨10 minder uit aan chips en ongezonde snacks. Dat is gemiddeld ‚ā¨50 minder op een maand, en dat kan al tellen.

Het moeilijkste is gezonder koken. Meer groenten eten, en als je pasta maakt wat al een dikmaker is, moet je nog een gezonde maar lekkere saus vinden. Gelukkig heb ik van kleins af aan al geleerd van zoveel mogelijk vers te maken, wat het zo veel makkelijker maakt. Ik smijt gewoon overal meer groenten in en minder pasta of aardappelen. Zo vullen je gerechten meer en ga je minder snel weer honger hebben.

img_20161008_081825Nog een grote tip waar je zeker mee moet beginnen als je het nog niet doet: ontbijt eten. Al heel mijn leven ontbijt ik ’s ochtends, maar steeds boterhammen met veel kaas en koffie. Nu ben ik veranderd naar muesli met fruit en yoghurt. Ik ben een moeilijke eter en het idee van mijn ontbijt te veranderen was een enge gedachte. Ik was eerst begonnen met muesli en chocolade, diepvriesfruit en yoghurt, maar snel merkte ik dat vers fruit mij meer smaakte en vulde. Ook moest er geen suiker meer bij de zure fruitjes uit de diepvriezer. (Maar het is natuurlijk een goede optie voor mensen met minder tijd)

Een kleine twee weken geleden ben ik ook begonnen met sit-ups te doen voor ik ga slapen. Ik merk nog geen groot verschil – maar het heeft wel effect op mijn zwakke rugspieren. Die zijn al veel sterker, dus zeker volhouden is de boodschap.

Bij de volgende update misschien zelfs nog meer verschil!